Czekolada i banany na chandrę

Dzisiaj od kuchni :)

Czasem humor jakiś nie taki, nic nie cieszy, nic się nie chce. Generalnie tylko zwinąć się w pozycję embrionalną i schować pod kocem.

Co wtedy?

Przecież tak nie można, tak nie chcę...

Wtedy zawsze, ale to zawsze pomaga chwila spędzona w mojej kuchni. Włączam muzykę (najlepiej francuskie klimaty) nastawiam piekarnik i przechodzę do dzieła. 

W kuchni pachnie czekoladą i bananami, a wszędzie unosi się pył mąki i kakao. Buzia sama zaczyna się śmiać, a przecież niczego jeszcze nie spróbowałam:)

Bałagan powstaje wprost niemożliwy, ale co tam w końcu kulinarnie szaleję i tworzę, a temu porządek nie sprzyja.

Dzisiaj zapraszam was do spróbowania ciasta czekoladowo-bananowego. 

Przepis znaleziony w internecie i jak zwykle trochę pozmieniany, tak na moją nutę.

składniki:

175 g mąki pszennej

150 g margaryny

3 jajka

175 g cukru ( w tym można dodać do zwykłego cukier waniliowy)

3 banany

2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia

2 czubate łyżki kakao

tabliczka mlecznej czekolady

łyżeczka cynamonu

Wykonanie:

1. Margarynę ucieramy z cukrem stopniowo dodając po jednym jajku. Otrzymujemy półpłynną masę.

2. Do utartej margaryny dodajemy przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia, kakao i cynamonem, całość delikatnie mieszamy.

3. Rozgniatamy dwa banany i mieszamy je z masą.

4. Kroimy drobno czekoladę i trzeciego banana. Dodajemy do masy (czekoladę warto najpierw oprószyć mąką, dzięki temu nie opadnie nam podczas pieczenia) i delikatnie mieszamy.

5. Całość przekładamy do natłuszczonej i wysypanej mąką lub bułką tartą keksówki.

6. Pieczemy 60 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni. Warto sprawdzić patyczkiem czy ciasto jest już gotowe. Nakłuwamy ciasto patyczkiem do szaszłyków, jeżeli po wyciągnięciu jest suchy to znaczy, że możemy wyjąć już ciasto z piekarnika :)

Po ostygnięciu (chociaż szczerze powiedziawszy nigdy nie czekam tak długo) możemy podawać.

Gwarantuję, że cała chandra zniknie i na długo nie powróci :)

Smacznego!

koszyk

Obiecałam, ze się pochwalę i oto on - mój piękny koszyk.

Upolowałam go w TK Maxx za 74,90 zł

Mam go już w domu od kilku dni i cały czas na niego zerkam z szerokim uśmiechem na twarzy :)

To nie koniec mojego polowania, mam nadzieję, że trafię jeszcze na kilka okazji i może uda mi się znaleźć parę wiklinowych mis, które powieszę na ścianie. Już to widzę oczyma mojej wyobraźni, będzie pięknie!

Nowa miłość

Ostatnio jestem pod ogromnym wrażeniem Take courage. 

Stał się dla mnie ogromnym źródłem inspiracji.

Kolory, radość, atmosfera panująca w domu autorki bloga, jest tym co pragnę osiągnąć w swoim mieszkaniu. 

Nie ukrywam, że chłodna wersja skandynawskiego wnętrza już mnie znudziła. Zdecydowanie za dużo tego. Co drugi blog wnętrzarski prezentuje taki styl, w sumie nie mam nic przeciwko, w końcu ma on wielu wyznawców ;) ale ja chyba się wypisuję.
 I oczywiście nadal zgadzam się, że styl skandynawski bardzo dobrze wpisuje się w polskie warunki. Urządzane tak mieszkania są stylowe, jasne i łatwe w aranżacji. Sama byłam jego wielką fanką, ale coś się zmieniło, nastąpił przesyt. Zaczęłam zbaczać z tej drogi i powoli szukać sposobu na łagodne wyjście z tego klimatu.

To co świetnie pasuje do mojej nowo obranej drogi i w czym ostatnio zakochałam się bez pamięci to kolorowe, wiklinowe kosze.

Są przepiękne, pozwalają ukryć liczne przydasie i przede wszystkim mają radosny wygląd,
ocieplają i rozweselają wnętrze.

Niełatwo je dostać, ale warto szukać, gdyż pasują do każdego pomieszczenia w domu.

Ja ostatnio stałam się szczęśliwą posiadaczką jednego z nich (wkrótce się nim pochwalę).

A teraz zobaczmy formy prezentowania tych cudeniek w domu:)

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

Efekt motyla

Znalazłam gablotę głęboko ukrytą w szafie w pracy (swoją drogą, niezłe skarby i cuda można tam znaleźć). Zupełnie zapomnianą. 

Nie ma może egzotycznych gatunków, ale uważam ją za wyjątkowo ładną. Wykonali ją moi Podopieczni, więc jest dla mnie wyjątkowa i jeszcze piękniejsza. Kilka słów z Górą i jest moja :)

Stała się wielką ozdobą pokoju. 

Szczerze powiedziawszy trochę się wahałam nad jej wystawieniem, bo walczy we mnie biolog i esteta kontra przeciwnik eksponowania martwych zwierząt. Gdybym miała sama wykonać taką gablotę to na pewno jakoś bym się z tego wykręciła (choć na studiach niestety rożnie bywało....) 

Ale całkowicie mnie zachwyciła.
Uwielbiam przyglądać się z bliska ważkom, Bielinkom i Listkowcom :)

Jeżeli chodzi o moich Wychowanków (są wspaniali i tworzą przepiękne rzeczy) napiszę Wam kiedyś o nich trochę więcej, ale teraz skupmy się bardziej na wymarzonych wnętrzach i tym jak się nimi cieszyć, dobrze
w nich żyć i mieszkać.

W poniedziałek pokopię w kolejnej szafie, zobaczymy jakie cuda tam się pochowały;)

coś na rozweselenie

Kiedy pogoda utrudnia nam utrzymywanie dobrego humoru, sami szukamy sposobów jak go sobie poprawić. 

Ciepła herbata z imbirem, tabliczka dobrej czekolady, cały wachlarz tzw. comfort food (dla mnie wszelkie makarony), dobry film i ...

robótki ręczne;)

tak tak kochani, polecam.

Chociaż nie potrafię robić na drutach i szydełkować to i tak znalazłam sposób na moje domowe rękodzieło. Robię malutkie pompony i ozdabiam nimi rzeczy, które straciły swój blask albo po prostu już mi się znudziły. Na pierwszy ogień poszedł mój koc.

Jak efekt?

Jeżeli sami chcecie ozdobić w ten sposób swój dom, w internecie znajdziecie wiele tutoriali pokazujących jak krok po kroku wykonać pompony :)

Pozdrawiam J.